حرفه ای نیست  که بگویم اما به قول یکی از دوستان من خودم  را در واژه هایم گم می کنم. این راز نوشته هایی است که اینجا می بینید.مخلوطی از خودم شما و دیگرانی که حتی خودم هم نمی شناسمشان و با چاشنی اغراق و یک مریخ واژه های کشف نشده که ذهنم را خالق آنها می دانم.اعتراف می کنم که گاهی که به عقب بر می گردم و مثله یک آدم کنجکاو نوشته هایم را مرور می کنم صد در صد یقین می کنم هیچ کدام را ننوشتم.......اما باز هم فردا ذهن رها و آزادم یک نوشته خلق می کند تا باز در آینده نه چندان دور باز هم خودم را نشناسم.چیزی که مرا مجذوب خود می کند حسی است که از دیگران میگیرم.یک نگاه. یک وقفه کوتاه در گفتن کلمات. یک مد نه چندان رایج و یک ذهن ربط دهنده باعث میشود تا بیشتر از آن چیزی که در مخیله شما بگنجد درباره شما و محیط دور و برتان واژه ردیف کنم و مثله یک رمز طوری آنها را به هم ربط دهم که حتی بعد از مدتی هم قادر به درک دقیق آن نباشید.من  قادر خواهم بود که شما در پوسته ای از گل سرخ بپوشانم یا از یک بلندی با شدت تمام به زمین بکوبم. این تنها هنر نوشتن من است و من عاشق همین قدرتم.می توانم شما در تقاطع یک بزرگراه طوی نگه دارم که یک ماشین سنگین از رویتان رد شود و شما نه بمیرید و نه هراسی داشته باشید.این اهدای یک زندگی آرمانیه لحظه ای به شماست که من قادر به برآورده کردن آن هستم.

پی نوشت:ترجمه ای از یک ذهن نا آرام